Jestem TU.
Jestem w Olsztynie.
Spojrzeniem spod zapuchniętych oczu oceniam co rano świat. I jest coraz gorzej. Tylko tyle, że mam co robić.
Świadomość posiadania swojego życia w swoich rękach jest porażająca. Nie poszłam dziś na matematykę i zastanawiam się czy nie zaważy to na moim losie. Idiotyzm.
Nie mów nikomu, kochany pamiętniczku, ale jest mi tu źle. Miało być inaczej, mieli być inni ludzie, a są tacy sami jak wszędzie. I On tez się nie zmienił, chociaż był moją ostatnią nadzieją. Dziś ją straciłam. To boli. W głębi duszy modle się by zapuchnięte oczy jutro już się nie otworzyły. Smutno mi jednym słowem. Niby już nie raz uczyłam się żyć od nowa odarta z nadziei i pragnień... ale to zawsze zaczyna się tak samo... Tylko, Bogowie, dlaczego to się musi znów dziać jesienią?! Czy to wszystko na złość?! Dlaczego Los tak igra z moim życiem i moją chora głową?
Tak daleko mi do wszystkiego. Nawet się zakochać już nie potrafię... A może dlatego, ze wciąż miałam nadzieję...
Basta.
Słucham Placebo. Chcę uciec, gdziekolwiek, do kogokolwiek, z dala od sumienia, moralności, zasad.
Żeby tak jeszcze raz móc przeżyć wakacje..